سرگردانيها و همان كارشكنىهاى رنگارنگ . به هوش باشيد و محكم پشت سر امام خود بايستيد تا در بيراهه‌ها سرگردان نشويد ! و اگر بنشينيم و با دقّت حوادث عصر خلافت على ( ع ) را با عصر بعثت مقايسه كنيم ، همانند زيادى در ميان اين دو مىيابيم و اين نبود مگر اين كه گروه « منافقان » و بازماندگان « دورهء جاهليّت » از طرق مختلف تلاش كردند كه تعليمات پيامبر اسلام ( ص ) را تدريجا محو كنند ، مخصوصا سعى نمودند در مراكز قدرت نفوذ كنند و آن جا را تحت تأثير خود قرار دهند و فرهنگى مغاير با فرهنگ اسلام و شبيه « فرهنگ جاهلى » به وجود آورند ، چنان كه نشانه‌هاى بارز آن بعدها در دوران « حكومت بنى أميه » كاملا آشكار شد . درست است كه ظواهرى از اسلام در عصر خليفهء سوّم محفوظ بود ، ولى حتّى آن ظواهر نيز تدريجا خالى از محتوا مىگشت ، همان گونه كه در دوران بنى اميه ، نماز و روزه و حج بر پا بود امّا چه نماز و روزه و حجّى ! 2 - بيان حقيقت يا رعايت مصلحت ؟ بسيارند كسانى كه تصوّر مىكنند مصلحت آن است كه حقايق از تودهء مردم نهفته شود ، مبادا واكنشهاى نامناسبى نشان دهند ، در حالى كه مصلحت رهبران و مصلحت عموم مردم - جز در موارد استثنايى و خاص - آن است كه حقايق براى مردم باز شود و مردم آگاهانه وارد ميدان عمل شوند . سانسور كردن اخبار و مردم را بىخبر گذاشتن ، هميشه روش رهبران خودكامه و ديكتاتور بوده كه جز به منافع خويش نمىانديشند و صفا و صميميّتى در كارشان نيست ، به عكس رهبران الهى و پيشوايان مردمى كه تمام هدفشان رهايى بخشيدن مردم از تنگناهاى مادّى و معنوى است ، سعى دارند با كمال خلوص واقعيّتها را با آنها در ميان بگذارند ، چرا كه اين معنى ، همكارى و حمايت آنها را جلب مىكند ، به آنان شخصيّت مىدهد و پيوندشان را با رهبران محكمتر مىسازد .